FC Twente Online

Hosannastemming
Na maanden van gekissebis en onrust over het al dan niet vertrekken van FC Twente’s sterkhouders Elia, Arnautovic en Braafheid, lijkt de stemming nu ineens volledig gekanteld. Voor de vertrokken Braafheid was enige tijd geleden weliswaar de Vitessenaar Nicky Kuiper uit de klauwen van Dirk Scheringa gered, maar het bleef erg lang stil aan het Twente transferfront.

Tot deze week; Twente verzekert zich van Bryan Ruiz, baltovenaar uit Midden-Amerika en van Bernard Parker, opportunistische aanvaller uit Zuid-Afrika. Vervolgens worden op dezelfde dag ook nog eens twee talentvolle, aanvallende exoten gehuurd en de hosannastemming is compleet. Niets zo veranderlijk als de voetbalwereld.

De ene dag is Twente een leeg gekochte provinciaal die de sprong naar de top nooit maakt, de andere dag een club met serieuze titelaspiraties. De ene dag een paria, de andere dag een held. Joop Munsterman kan er over meepraten. Steve McClaren eveneens. En laten we antiheld Denneboom ook niet vergeten.

De eigenzinnige preses Munsterman oogstte lof door regionale trots en grenzeloze ambitie om te zetten in gedurfd beleid en haalbare doelen. Nu hij van die haalbare doelen, het nodige heeft gerealiseerd (uitbouw stadion, een trainer met internationale allure, twee keer voorronde Champions League) gaat ook die lat omhoog. Twente wil zich blijven meten met de nationale top en heeft geen zin om spelers te laten vertrekken naar dergelijke clubs. Feyenoord kreeg al nul op het rekest toen Arnautovic voor aanvang van vorig seizoen werd benaderd. Ajax kreeg het Hamburgse lid op de neus toen het dacht Eljero Elia wel even voor een “vriendenprijsje” los te kunnen weken in Enschede.

Twente sneed zichzelf in de vingers met Cissé, maar bewijst met aankopen als Ruiz en Parker dat het daadwerkelijk de aansluiting naar de vaderlandse top kan en wil maken. Munsterman was het lichtend voorbeeld van hoe een voorzitter een goed team om zich heen verzamelt en zo een bijna failliete club ombouwt tot een goed gestructureerde uitdager van de traditionele top 3. Vervolgens was hij een misplaatst arrogante, starre onderhandelaar die leefde in een droomwereld. Nu is hij ineens weer die voorzitter die van Twente een topclub aan het maken is, door de juiste trainers én spelers aan te trekken. De waarheid ligt ongetwijfeld ergens in het midden.

Steve McClaren was eerst de kroonprins van Sir Alex Ferguson en de meest succesvolle coach van Middlesbrough ooit. Toen hij als bondscoach echter faalde met Engeland, werd hij in de UK gedemoniseerd en verwerd hij tot “the wally with the brolly”, de janlul met de paraplu oftewel een nationale pispaal. Bij Twente vond hij een warm bad, een nuchtere omgeving, een fanatieke aanhang en een uiterst ambitieuze club. De perfecte potgrond om zijn carrière weer tot bloei te laten komen. Zo zelfs, dat hij na één goed seizoen alweer wordt gelinkt aan clubs uit het Premiership en andere grote Europese competities. Het kan verkeren.

Romano Denneboom kan eveneens meepraten over dit thema. Toen Twente hem in 2007 presenteerde was 90% procent van de supporters blij en trots, dat we een dergelijke speler voor de neus van PSV hadden weggekaapt. Na een aantal aardige, maar ook ongelukkige of zelfs slechte optredens werd hij echter door een deel van het publiek keihard afgeserveerd. De fluitconcerten die hem zo af en toe ten deel vallen tijdens thuiswedstrijden, gaan mij als supporter door merg en been. Denneboom is misschien geen hoogvlieger, maar zijn nooit aflatende inzet, hoe ongelukkig soms ook, maakt hem wat mij betreft een gewaardeerd en volwaardig lid van de selectie.

Toen hij tegen Stade Rennais en Racing Santander wel scoorde, stonden diegenen die tegenwoordig het hardst fluiten, vooraan in de polonaise. Nu er zich weer een nieuwe lichting spelers aandient, is Denneboom de eerste die het veld moet ruimen, zo luidt de algemene consensus. Ik zou zeggen, laat ze het daar voorin lekker uitvechten. Ik ben geen uitgesproken Denneboom-fan, maar de manier waarop hij op dit moment wordt benaderd getuigt van bijzonder weinig respect en misschien zelfs wel van grootheidswaan.

Wij nuchtere Tukkers zijn toch supporters die met de beide benen op de grond staan? Toen AZ het een paar jaar achtereen goed presteerde en iedereen verwachtte dat ze met al de nieuwe aanwinsten een serieuze gooi naar de titel zouden doen, volgde een drama-seizoen met een magere elfde plek. Het leedvermaak was compleet. Dat de Alkmaarders zich het afgelopen seizoen alsnog tot kampioen kroonden, was misschien wel de ultieme revanche.

Ook Twente heeft inmiddels een heel bataljon nieuwe spelers laten aanrukken. Exotische grootheden uit alle windstreken. Het is maar afwachten of we daarmee in staat zijn bovenin mee te draaien. Staan we aan het einde van de rit weer ergens in de top van de ranglijst, of bungelen we er bij en zijn we het lijdend voorwerp van nationaal leedvermaak? Is Joop een luchtfietser die zijn hand overspeelt of een visionair? Is Steve straks His Royal Highness of is hij ineens weer een ginger tosser? Niets zo veranderlijk als de mening van een supporter, dat geldt ook voor ondergetekende.

Eén ding blijft als een paal boven water staan: dit is onze trots, onze club! For better and for worse. Ook zo’n zin in het nieuwe seizoen?